عرض نمودم : اى فرزند رسول خدا ، تأويل آيهء « كهيعص » چيست ؟ فرمودند : اين حرف از اخبار غيبى است كه خداوند زكريا را از آن مطلع كرده ، و سپس داستان آن را به محمد صلّى اللّه عليه و إله بازگفته است . و داستان آن از اين قرار است كه زكريا از پروردگارش درخواست كرد كه اسماء خمسهء طيّبه را به او بياموزد و خداى تعالى جبرئيل را بر او فرستاد و آن اسماء را به دو تعليم داد . زكريا چون « محمد » و « على » و « فاطمه » و « حسن » را ياد مىكرد ، اندوهش بر طرف و گرفتاريش زايل مىشد اما چون « حسين » را ياد مىكرد ، بغض و غصه گلويش را مىگرفت و مىگريست و مبهوت مىشد . روزى گفت : « بارالها ! چرا وقتى آن چهار نفر را ياد مىكنم ، تسلى مىيابم و اندوهم بر طرف مىشود ، اما چون حسين را ياد مىكنم اشكم جارى مىشود و ناله‌ام بلند مىگردد ؟ » خداوند متعال ، او را از اين داستان آگاه كرد و فرمود : « كهيعص » ؛ « كاف » اسم كربلا ، و « هاء » رمز هلاك عترت و « ياء » نام يزيد ظالم بر حسين عليه السّلام ، و « عين » اشاره به عطش و « صاد » نشان صبر او است . و چون زكريا اين مطلب را شنيد نالان و غمين شد و تا سه روز از مسجدش بيرون نيامد و به كسى اجازه نداد كه نزد او بيايد و گريه و ناله سرداد و نوحهء او چنين بود : « بارالها ! از مصيبتى كه براى فرزند بهترين خلايق خود تقدير كرده‌اى دردمندم ، خدايا ! آيا اين مصيبت را در آستانهء او نازل مىكنى ، و آيا جامهء اين مصيبت را بر تن على و فاطمه مىپوشانى ،

--> - قلبي عمّن سواك ، و كان شديد الحبّ لاهله ، فقال اللّه تعالى : « فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ » أي أنزع حبّ أهلك من قلبك إن كانت محبّتك لي خالصة ، و قلبك من الميل إلى من سواى مغسولا .